...μια τραγουδίστρια της συνέχειας. Η μουσική της συνομιλεί με την παράδοση της βρετανικής soul και της χορευτικής ποπ των ’80s και ’90s, όχι με νοσταλγία, αλλά με επίγνωση. Τα τραγούδια της βασίζονται στη σωματικότητα του ρυθμού: μπάσα που κυλούν, αναλογικά synths, διακριτικά έγχορδα, και μια φωνή που λειτουργεί περισσότερο ως όργανο παρά ως όχημα αφήγησης. Η Ware δεν φωνάζει, υπαινίσσεται. Το συναίσθημα είναι εσωτερικό, ελεγχόμενο, σχεδόν πολυτελές. Ακόμα και όταν μιλά για ερωτική ένταση ή απώλεια, το κάνει με μια κομψότητα που παραπέμπει περισσότερο σε νυχτερινό club παρά σε εξομολόγηση ημερολογίου.
Στον αντίποδα, η Noga Erez είναι καλλιτέχνιδα της ρήξης. Η μουσική της αντλεί από το hip-hop, την ηλεκτρονική και το industrial pop, αλλά ο πυρήνας της είναι πολιτικός και εννοιολογικός. Οι ρυθμοί της είναι κοφτοί, συχνά επιθετικοί, με beats που μοιάζουν να διακόπτουν αντί να υποστηρίζουν τη φωνή. Η Erez χρησιμοποιεί το τραγούδι ως εργαλείο σχολιασμού: κοινωνική πίεση, εξουσία, φόβος, ταυτότητα. Η φωνή της δεν επιδιώκει τη «ομορφιά» με τη συμβατική έννοια. Αλλάζει ρόλους, γίνεται ειρωνική, ψυχρή, σχεδόν μηχανική. Εκεί που η Ware καλεί τον ακροατή να βυθιστεί, η Erez τον ταρακουνά.
Η διαφορά τους δεν είναι μόνο μουσική αλλά και φιλοσοφική. Η Jessie Ware πιστεύει στη μεταμόρφωση μέσω της απόλαυσης. Το dance floor λειτουργεί σαν χώρος λύτρωσης, όπου το άτομο χάνεται μέσα στο συλλογικό σώμα. Η Noga Erez, αντίθετα, αντιμετωπίζει τη μουσική ως πεδίο σύγκρουσης: ο ακροατής δεν ξεχνά ποιος είναι ή πού βρίσκεται, καλείται να συνειδητοποιήσει, να αμφισβητήσει, να πάρει θέση.
Σε μια κοινή συλλογή, αυτές οι διαφορές δεν ακυρώνουν η μία την άλλη. Αντιθέτως τις κάνουν πιο καθαρές. Τα τραγούδια της Ware ακούγονται πιο αισθησιακά όταν ακολουθούν τη σκληρότητα της Erez, ενώ τα κομμάτια της Erez μοιάζουν πιο αιχμηρά όταν σπάζουν τη βελούδινη ροή της Ware. Το αποτέλεσμα δεν είναι μια ενιαία αφήγηση, αλλά ένας διάλογος δύο διαφορετικών τρόπων να είσαι γυναίκα δημιουργός σήμερα: η μία επενδύει στη διαχρονικότητα της φόρμας, η άλλη στην αμεσότητα της παρέμβασης.
Ακριβώς γι’ αυτό, αυτή η συλλογή έχει ενδιαφέρον. Όχι επειδή οι δύο καλλιτέχνιδες μοιάζουν, αλλά επειδή τοποθετούνται σε αντίθετους πόλους του ίδιου σύγχρονου μουσικού χάρτη – και μας επιτρέπουν να δούμε ολόκληρο το εύρος του.
Απολαύστε τη συλλογή τραγουδιών, ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο :
Πλοηγός : Αντώνης Φωτεινός
